"MIĘDZY ŚWIATAMI. MOJE ŻYCIE I NIEWOLA W IRANIE" ROXANA SABERI

Wydawnictwo: Sine Qua Non
Data wydania: 23. IX.2015 r. 
Ilość stron: 384
Źródło ilustracji: empik.com

Iran dla Roxany Saberi był drugą ojczyzną, miejscem skąd wywodzili się jej przodkowie. Kobieta chciała ukazać piękno tego kraju w książce. Publikacja miała przybliżyć innym nacjom urok Iranu. Władze tego totalitarnego kraju uznały ją za zdrajczynię i osadziły w więzieniu. Książka „Między światami” opowiada o przesłuchiwaniach oraz utraconych nadziejach. Rozlicza się z tymi, którzy w brutalny sposób starali się za wszelką cenę odrzeć ją w honoru. Stanowi otuchę dla tych, którzy walczą z reżimem.

Rankiem 31 stycznia 2009 roku Roxana Saberi została aresztowana przez irańskich agentów. Władze oskarżyły ją o szpiegostwo na rzecz Stanów Zjednoczonych. W pokazowym procesie, skazano ją na karę ośmiu lat więzienia. Trafiła do jednego z najgorszych więzień w Iranie – Ervin. Miejsce to znane było z przemocy, tortur fizycznych i psychicznych. Wielu nie dożywało końca swojej kary. Kobieta nie poddała się, podjęła walkę o wolność. A tysiące poruszonych jej losem ludzi niestrudzenie protestowało przeciwko uwięzieniu dziennikarki.

Czytając książkę zastanawiałam się na tym czy istnieje granica tego, co jeden człowiek może zrobić drugiemu. Cały czas kołatało mi się w głowie, dlaczego niektórzy są w stanie tak krzywdzić innych. Przeraża mnie fakt, że być może nie ma takiej granicy. Agresor potrafi wykazać się chorą pomysłowością by upodlić swoją ofiarę. Cieszę się, że urodziłam się w wolnym kraju, gdzie mogę realizować swoje marzenia i spokojnie żyć. W Iranie ludzie nie mają wpływu na to, co się dzieje, z jednej strony są obywatelami, ale z drugiej nie posiadają żadnych praw. Nie mówiąc o kobietach, które traktuje się, jak rzecz. Książka to świadectwo dziewczyny, która nie chce robić z siebie bohaterki, pokazuje siebie w różnych sytuacjach. Otwarcie mówi o tym, że dała się złamać. Tym samym udowadnia, że każdy prawdopodobnie robiłby to samo chcąc ratować własną skórę.

Największą tragedią tej kobiety nie były tortury, ale to, że musiała kłamać, by ratować własne życie. Podczas przesłuchań chcąc, aby oprawcy odpuścili Roxana musiała powiedzieć to, co chcieli usłyszeć. To, że każda wypowiedź stanowiła stek kłamstw, powodowało, że kobieta coraz bardziej się sobą brzydziła. Wcześniej wierzyła, że Iran to nie tylko szereg reguł i zakazów, ale przede wszystkim piękny kraj, który posiada ogromny potencjał. Jako dziennikarka pokładała nadzieje w to, że jej ojczyzna podniesie się z upadku. Tymczasem władze widziały w niej szpiega CIA, który działa na szkodę narodu. Poprzez tortury musiała zrzec się swoich ideałów.

Relacja Roxany zawiera szereg opisów wypełnionych cierpieniem. Widzimy dezorientację i skołowanie bohaterki. Osoby, które były odpowiedzialne za przesłuchania nie szczędziły środków na to, aby uzyskać odpowiednie odpowiedzi. Podczas pobytu w więzieniu poznała inne kobiety, które zostały aresztowane, poznajemy nie tylko działaczki polityczne, ale i zwykłe Iranki, które zalawszy się w nieodpowiednim miejscu zostały pozbawione wolności.

We wspomnieniach bohaterki jednocześnie można też znaleźć niedowierzanie i radość z tego, że tak wielu obcych wstawiło się za nią. Dzięki temu ludzie znowu usłyszeli, co wyczyniają władze w Iranie. Teraz Roxana walczy o prawa tych, którzy znajdują się w irańskich więzieniach. Pamięta o tym, co przeżyła i chce, aby inni uniknęli jej losu.

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Sine Qua Non

4 komentarze:

  1. Osobiście bardzo lubię czytać wszelkie książki dotyczące sytuacji kobiet w krajach muzułmańskich,dlatego też z wielką chęcią przeczytałabym również i tę.

    OdpowiedzUsuń
  2. Jestem ciekawa tej lektury, a jednocześnie się jej obawiam, ale chyba muszę poszerzyć sobie jeszcze bardziej horyzonty na temat sytuacji kobiet w Azji Mniejszej, chociaż już wielokrotnie o tym czytałam i oglądałam filmy, to wciąż myślę, że nie wyczerpałam jeszcze tego zagadnienia.

    LeonZabookowiec.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  3. Czytałam i mnie ta książka bardzo poruszyła

    OdpowiedzUsuń
  4. Przeczytam z pewnością, bo ta historia nie tylko porusza, ale przede wszystkim jest prawdziwa, a to nadaje jej szczególnego, wyjątkowego pierwiastka. Pozdrawiam.

    porozmawiajmy-o-ksiazkach.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń

Copyright © 2016 Recenzyjka , Blogger